De Ringmus

Als je aan een mus denkt, denk je al snel aan de huismus — dat vertrouwde vogeltje op het terras of in de dakgoot. Maar er is een neef die er bijna hetzelfde uitziet en toch heel anders in het leven staat: de ringmus. Herkenbaar aan het kastanjebruine kopje en het zwarte vlekje op de witte wang, maar vooral interessant om zijn gedrag.

Niet zo honkvast...

Huismussen zijn echte dorpsbewoners. Ze leven hun hele leven binnen een straal van soms maar een paar honderd meter en zijn sterk gehecht aan hun vaste plek. De ringmus is wat dat betreft een andere persoonlijkheid. Buiten het broedseizoen trekt hij rond in kleine groepjes, vaak samen met andere mussen en vinken, op zoek naar voedsel. Hij verkent, hij beweegt, hij duikt op waar het aanbod goed is.

Dat maakt de ringmus lastiger te volgen — maar het betekent ook dat hij een goed ingericht stukje natuur kan "ontdekken", zelfs als hij er niet vlakbij broedt.

Waar de huismus de drukte van de bebouwde kom opzoekt, houdt de ringmus meer van de randen: bosranden, boomgaarden, heggen en akkerranden. Hij heeft ruimte nodig, groen, en wat rust. Precies de omgeving die we met ons voedselveldje achter achter Den Brem proberen te bieden.

Waarom hij verdween

De achteruitgang van de ringmus hangt samen met het verdwijnen van zijn leefomgeving. Minder akkers, minder onkruid doordat we alles aanharken en schoonhouden, minder insecten, onder andere door een straf maaibeleid. Daardoor vindt de ringmus minder makkelijk voedsel voor de jongen, die de eerste weken vrijwel uitsluitend van insecten leven. Dat is precies waarom de bloemrijke rand van ons veldje zo belangrijk is.

Een ringmus laat zich niet dwingen. Maar door de juiste omstandigheden te creëren — voedsel, nestgelegenheid, rust — geven we hem een reden om terug te komen. En wie weet duikt hij op een ochtend gewoon op tussen de zonnebloemen achter Den Brem.

Jorien Koedam